آخه چرا نمیتونم یه دوست خوب پیدا کنم! با یکی دوست شده بودم که با من هم فاز نبود!دوست پسرش لحظه به لحظه بهش زنگ میزد با هم حرف میزدن و من باید با دیوار ارتباط برقرار میکردم! یا با هم میرفتن بیرون و من

چرا توی سطل زباله ای که روش نوشته مخصوص زباله ی خشک، زباله ی خیس میندازن در حالی که سطل مخصوص زباله ی خیس دقیقا کنار سطل مخصوص زباله ی خشک هست!!!

داشتم از انقلاب میومدم بالا همینطور که از کنار مغازه ها رد میشدم صدایی میشنیدم که آروم میگفت بیا بریم اکباتان و مرتب تکرار میکرد میگفت بیا دیگه نیم ساعت بیا دویست بهت میدم! صدای یه مرد مسن بود! پیاده

با استاد راهنما دعوا کردم! من بی ادب نیستم من فقط از حق خودم دفاع کردم! الانم به حال خودم رها شدم! احساس بچه ای رو دارم که پدر و مادرش طردش کردن!

یه دختری بود تو اتاقمون یه دوست پسر داشت ۵ سال از خودش کوچیکتر، ولی رابطشون قدمتش زیاد بود، دختره هر روز برای پسره یه چیزی درست میکرد میرفتن بیرون آخر شب بر میگشتن. تو بیرونم خیلی با هم دیده میشدن که

واقعا چرا الکی هی بهمون گفتن با نا محرم حرف نزنید به جای اینکه طرز برخورد صحیح رو یادمون بدن! مثلا وقتی دو نفر میخوان باهم آشنا بشن ( دو طرفه منظورمه) ولی به جای صحبت کردن هی از هم فرار میکنن چون احساس گناه دارن تا مدت زیادی فکرشون درگیر هم میشه و از کار و زندگی میمونن در صورتی با یه صحبت هر چند کوتاه همه چی تموم میشد و میفهمیدن که اصلا به هم نمیخورن!

توی دانشگاه یه پسری بود فکر میکرد من بهش علاقه دارم خوب میشه گفت آره داشتم اما فقط یه زمانی، ولی وقتی بهم فهموند که دوستم نداره دیگه کاری بهش نداشتم ولی خب تا یه مدت ناراحت بودم و برای آرام کردن خودم